Bethel Adieu

 

De protestantse wijkgemeente Laakkapel heeft een beroep op mij uitgebracht, dat op de vergadering van de Algemene Kerkenraad van dinsdag 23 januari is bekrachtigd. Samen met onze wijkkerkenraad heb ik besloten om in de dienst van zondag 25 februari afscheid van de gemeente te nemen. Ik zie het beroep naar Laak als een uitdaging om samen met de gemeente daar te zoeken naar een vorm van gemeente-zijn die nauw aansluit bij de vragen en uitdagingen van onze multiculturele samenleving. Tegelijk heb ik het gevoel dat mijn werk onder u nog niet af is en weet ik nu al dat ik de gemeente hier, die mij door de diepte heen gedragen heeft de laatste anderhalf jaar, vreselijk ga missen.

 

Even omzien

Op 9 september 2001 kwam ik naar de Hervormde Gemeente Loosduinen als predikant voor de S.O.W.-gemeente Bethelkerk. Na lang wikken en wegen besloten Betsie en ik het gelijktijdig uitgebrachte beroep uit Antwerpen niet te aanvaarden, maar voor Bethel te kiezen. Doorslaggevende argumenten daarvoor waren de hartverwarmende kennismakingsavond met gemeenteleden, waar we – ieder afzonderlijk – steeds met groepjes gemeenteleden kennis maakten, en het profiel, waarin gevraagd werd om een predikant die zich in wilde zetten om het kerk-en-buurt werk een impuls te geven.

Samen met de diakenen en met hulp van STEK werd een beleidsplan voor de komende vijf jaar gemaakt. Vrucht daarvan waren de info-markten, waaraan buurtorganisaties en verzorgingstehuizen enthousiast meewerkten. De vrijwilligers van de Amadeushof haakten van harte in, toen het initiatief tot de zomerse ‘Theeschenkerij’ werd genomen, later gevolgd door de ‘Koffiesalon’ in herfst- en wintertijd. In dit verband wil ik dankbaar de inzet van onze koster, Frederik Ekkelboom,  vermelden, die mijn liefde voor de kerk als herberg metterdaad heeft ondersteund.

Gezien de leeftijdsopbouw van gemeente en wijk besloot de kerkenraad enkele jaren geleden de jeugdraad op te heffen. Een terecht besluit, want er is niets zo demotiverend als vergaderen om het vergaderen. Enthousiast ben ik er echter over dat zondag aan zondag iemand klaar zit om eventueel aanwezige kinderen op te vangen en een goed uur te bezorgen. Bemoedigend was ook dit jaar weer de komst van kinderen uit de buurt en hun ouders naar ons kinderkerstfeest. Helaas geen levende Kerststal ditmaal, omdat de stadsboerderij na twee jaar de energie in iets anders wilde steken. De kinderen kwamen toch en keken muisstil naar mooie dia’s van het Kerstverhaal en zongen en musiceerden in de kerk de liederen naar hartelust mee.

Zeer waardevol heb ik ook het samen met de commissie Vorming en Toerusting werken aan de verschillende jaarthema’s ervaren. In het zoeken naar deelonderwerpen, inleiders en bijzondere diensten konden collega Nico Riemersma en ik elkaar heel vaak goed aanvullen. Wat was het poëzie- en verhalenfestival toch een leuke happening twee jaar geleden, toen we stil stonden bij het verschijnen van de Nieuwe Bijbelvertaling!

Bij het omzien denk ik natuurlijk ook aan de talloze pastorale contacten, vaak rond droevige gebeurtenissen, maar er zijn ook heel wat huwelijksjubilea gevierd. Ik voelde mij bij u altijd een welkome gast.

Zoals velen wel hebben opgemerkt, voelde ik mij zondags in de eredienst altijd in mijn element. Zeker als daar ook nog eens het etiket ‘creatief’ aan verbonden werd. Al weet ik dat het gesproken woord in deze multimediale tijd minder gewaardeerd wordt, toch blijft voor mij de verkondiging een wezenlijk element. Als het gesprokene, via de uitgereikte samenvatting, mee naar huis gaat en stof tot verder gesprek geeft, dan ben ik heel tevreden. Het is toch dankzij de wekelijkse eredienst dat het gesprek rond en over de Schrift steeds weer nieuwe impulsen ontvangt en gaande blijft.

 

Verder zonder Betsie

Vele jaren in het pastoraat, talloze begrafenissen en crematies begeleid, maar als de ramp jezelf treft, sta je volstrekt met lege handen. Die ochtend van 18 juni 2005 was het Ellen Maartense die bij me kwam zitten, wachtend op de kinderen. In de dagen die volgden was het medeleven uit de gemeente als een beschermende muur om mij heen. Nico en Mirjam, teruggekomen uit Zwitserland, tot in de nacht aan mijn zijde. Pastor Carlos uit Utrecht die gelovigen en ongelovigen in het hart trof door de wijze waarop hij Betsie gedacht. De diakenen die met mij het brood deelden in de mooiste en moeilijkste Maaltijd die ik vierde. In de weken die volgden telefoontjes, uitnodigingen om te komen eten, zomaar een kaart in de bus: we denken aan je.

Er gaat sindsdien geen dienst meer voorbij, of er is een lied dat mij tot tranen roert. Soms omdat het zo haaks staat op je ervaring, dan weer omdat het je herinnert aan de goedheid van de Heer die je samen hebt ervaren.

In de loop van vorig jaar groeide er iets moois tussen Neeltje en mij en ze nam, aanvankelijk anoniem, plaats in de kerk. Na jaren van buitenkerkelijkheid zag ze er wel tegen op. Wat werd ze getroffen door de hartelijkheid die ze hier ervoer, ook toen niemand nog iets tussen haar en mij vermoedde. Ja, er is een nieuwe liefde in mijn leven, maar toch zet ik elke week verse rozen bij het portret van Betsie. Van werkplek veranderen gaat ook verhuizen betekenen, wellicht dat op een nieuwe plek de herinneringen zich minder heftig opdringen.

 

Adieu

Zo sloot een goede vriend van mij zijn gesprek altijd af. Een prachtige groet die ik ook graag met u deel. Er was bitter en er was zoet de afgelopen jaren. Bovenal was het goed een aantal jaren met deze gemeente, in de stad Den Haag waar ik mij heel senang voel, op te trekken. Ik zeg het maar ouderwets: van harte Gode bevolen en tot ziens.

Rob van Essen